น้องรหัสทำตุ๊งติ้งหายเป็นตุ้งติ้งที่ไม่มีขาย ร้านไหนก็ไม่มีแต่ เรามีอีกอัน(ตอนขอ ขอมา2อัน) กลับบ้านมา คุ้ยๆ เอะก็วางไว้ตรงนี้นิหว่า หาไม่เจอวุ้ย ด้วยความมั่นใจว่า เรามีอยู่ในบ้านและวางไว้เลยนั่งทำงานไปพลางจิตใจว้าวุ่นจนต้องมาหาต่อ คุ้ยจนห้องกระจาย ก็หาเจ้าตุ้งติ้งน้อยๆนี่ไม่ได้ ด้วยความเจ็บใจและไม่อยากทำให้น้องผิดหวังเลย หาๆๆๆ จนแม่เจ้า มันตี4แล้ว เวลาไวกว่าปรอท ไม่ไหวละ นอนดีกว่า ...
วันรุ่งขึ้นไปเรียน เลิกครึ่งวัน กลับมาว่าจะทำงาน ตุ้งติ้งเจ้ากรรมในใจก็กระตุ้นให้ทำไม่ได้ต้องหา หา หา หา และหาก็หาไม่เจอ ด้วยความบ้าอะไรบางอย่างเลยออกจากบ้านไปใหม่ไปลุยถึง อาคารกลางของ มหาลัย อบจ. เพื่อจะไปขอใหม่มันเลยไม่หงไม่หาแล้ว ฝ่ายนั้น(นิสิต)ก็บอกว่าให้ไปขอฝ่ายอาจารยในห้องข้างใน เอาละเว้ยเฮ้ยชักเรื่องไปกันใหญ่ แต่มาถึงตรงนี้แล้วกะอีแค่ตุ้งติ้งอันเดียวกูต้องหามาให้ได้สิวะ เลยลุยเข้าไปถึงฝ่ายอาจารย์ จนโดนซัก (เพราะผุ้ชายที่ไหนมาหาตุ้งติ้งผู้หญิง)ก็เลยเล่าถึงความบ้าส่วนตัวและเหตุผลเรื่อง*******ไป เค้าเลยให้ไปหาอจารยอีกคนที่ดูแลเรื่องนั้น (อะไรกันเนี่ย) ก้เลยโดนซักต่อ เอาละเว้ยตายเป็นตาย วันนี้ไม่ได้ไม่กลับ....ก็จนที่สุดแล้วก็เลยได้มาจนได้ (ดีใจมากๆๆๆๆ)แล้วเลยได้เอาไปให้น้องได้ซะที(น้องรหัส)
ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าแค่ตุ้งติ้งอันเดียวจะไปไกลได้ขนาดนี้ นี่แหละความบ้าของคนๆนึง แต่ก่อนหมดวันนี้ก็ต้องพบกับเรื่องสุดชอค.....เอานะก็คิดแล้ว่วามันต้องประมาณนี้แหละนะ 55
นี่ก็เป้นเรื่องบ้าๆของผู้ชายธรรมดากับตุ้งติ้งอันน้อยแสนวุ่น 55
