ชีวิตคนเราควรอยู่ด้วยความพอเพียง อยู่อย่างสบายๆง่ายๆไม่ฝุ้งเฝ้อฟู่ฟ่า ปัจจุบันพวกเราใชชีวิตกันอย่างสุขสบาย มีรถยนต์มีแอร์มีคอมพิวเตอร์มีbit(55 ใครไม่มีบ้าง)บางครั้งเราก็รู้สึกว่าชีวิตเรามันยังต้องการอีกอีก อีก อีก และมากขึ้นไปอีก ซึ่งไม่รู้ว่าจุดจบอยู่ตรงไหนหรือเมื่อไรจะพอ
โปรเจคstudio designปี5 งานที่ได้รับคือ ออกแบบชุมชนแออัด ด้วยเหตุนี้ผมจึงมีโอกาสได้ไปสัมผัสสังคมอีกมุมหนึ่ง เป็นสังคมปานกลาง ใช้ชีวิตอยู่ด้วยการฟันฝ่าและต่อสู้ ชีวิตที่ในมุมนึงดูเลอะเทอะไม่มีระเบียบ ไม่มีความสะดวกไม่มีอะไรที่ชีวิตเราๆรับได้เลย แต่ตอนที่ได้เข้าไปสู่พื้นที่นี้แล้วสิ่งหนึ่งที่ผมสังเกตคือ ความสงบบางอย่าง
ความสงบของวิถีชีวิตในช่วงพักผ่อน และความครื้นเครงของชีวิตในเวลาว่าง มันไม่ใช่บ้านใครบ้านมันไม่ใช่การแก่งแย่งชิงดี มันคือเวลาของการหยุดพัก ในแบบที่พวกเราหลายๆคนไม่เคยได้เจอหรืออาจจะอยู่ไม่ได้ แน่นอนว่ามีความน่ากลัวความอบายมุขอันตรายอยู่ในสังคมนี้ แต่คิดว่าหากไม่เสนอตัวเข้าไปหาอันตราย อันตรายก็ไม่ค่อยจะอยากมายุ่งเท่าไรนัก(ยกเว้นขโมย) ห้องๆหนึงที่ไม่ใหญ่นัก พอจะซุกหัวนอน เวลาว่างบ่ายๆก็ออกมาจากห้องมานั่งคุยกันบ้าง เล่นเกมส วิ่งไล่จับกันบ้าง ไม่ต้องหรูหรา แต่มีความสุขในแบบฉบับวิถีชีวิตติดดินที่บินไปอยู่บนตึก
ผมรู้สึกว่าในบางครั้ง ก้น่าจะลองมาใช้ชีวิตแบบนี้บ้างก็อาจจะได้รู้จักชีวิตของรอบตัวและในตัวเรามากขึ้นอีก มันไม่ใช่ชีวิตที่สบาย แต่มันนอกเวลาทำงานผมรูสึกว่ามันเป้นชีวิตที่พอเพียงและสงบยิ่งนัก
เขียนไม่ค่อยรู้เรื่องบรรยายไม่ค่อยเก่ง เอาเป็นว่ารูปน่าจะพอช่วยได้
